|
Όταν ο 3χρονος, τότε, γιος μου πήρε μια σφραγίδα και γέμισε με αυτή τον ένα τοίχο του δωματίου του, μέχρι το σημείο που έφτανε το χεράκι του, αρχικά έπαθα ένα σοκ. Η 10λεπτη ησυχία ήταν ύποπτη κι έτσι όταν πήγα να δω ποιο παιχνίδι είναι αυτό που έχει κερδίσει το ενδιαφέρον του, αντίκρισα έναν σφραγισμένο τοίχο, μέχρι το σημείο της αυτοκόλλητης μπορντούρας που τον διακοσμούσε!
Δεν ήξερα τι έπρεπε να κάνω με τον μικρό και τη σκανταλιά του. Άλλωστε, είχε ήδη καταλάβει, από το αναψοκοκκίνισμά μου και το ανοιχτό μου στόμα, ότι τα πράγματα είναι σκούρα, οπότε έκανε ήδη την πάπια για να μην έχω το σθένος να τον μαλώσω!
Για τον τοίχο όμως ήξερα τι έπρεπε να κάνω ή τουλάχιστον να προσπαθήσω να κάνω. Προσπάθησα λοιπόν να τον καθαρίσω, αλλά πολύ σύντομα κατάλαβα ότι είναι μάταιο, αφού με κανένα τρόπο δεν αφαιρούνταν οι σφραγίδες από τον τοίχο. Αντίθετα, το μόνο που κατάφερνα ήταν να μουτζουρώνω το «έργο τέχνης» του γιου μου, στα σημεία που το έτριβα. Βλέπετε όταν βάψαμε το δωμάτιο, δεν είχαμε χρησιμοποιήσει βαφή τοίχου που καθαρίζεται.
Έτσι λοιπόν αποφάσισα να το αφήσω όπως ήταν και όλοι μάθαμε να ζούμε με αυτόν τον πρωτότυπο τοίχο. Ο γιος μου, τώρα που «μεγάλωσε» κι είναι πλέον 5, θυμάται και το διασκεδάζει ακόμη! Μη σας πω ότι νιώθει και περήφανος για το δημιούργημά του.
Καθώς πέρναγε ο καιρός και η ζωγραφική μπήκε για τα καλά στη ζωή μας, άρχισε να μου αρέσει μια ιδέα, που αν μπορούσα να την υλοποιήσω, θα είχε ο μικρός μια τεράστια επιφάνεια στην οποία θα μπορούσε να ζωγραφίζει, να σβήνει εύκολα, να ξαναζωγραφίζει. Όπως γίνεται με τους λευκούς πίνακες που χρησιμοποιούνται σε παρουσιάσεις και σεμινάρια.
|