Συνέντευξη του φωτογράφου Athanasis στον Γιώργο Ξεπαπαδάκο

Αφοπλιστικός, λακωνικός, δεν διστάζει να απαντήσει σε προβοκατόρικα ερωτήματα για τα μυστικά της τέχνης του, τις φωτογραφήσεις γάμων. Ο Athanasis σε μια σύντομη μα και ιδιαίτερη συνέντευξη.

-Από πότε ασχολείσαι με το γάμο;

-Από το καλοκαίρι του 1987. Βρέθηκα να φωτογραφίζω ένα γάμο στον άγιο Νικόλαο της Ρηγίλλης μόνος μου. Ήταν η μέρα και η ώρα που έπαιζε η εθνική Ελλάδας, τον θρυλικό εκείνο τελικό στο μπάσκετ με τη Ρωσία. Κανένας από τους μεγαλόσχημους φωτογράφους της εποχής δεν ήθελε να χάσει το ματς κι έτσι έφερα αισίως εις πέρας το πρώτο μου μυστήριο. Και το καταχάρηκα. Ο γάμος γινόταν στο προαύλιο, το γιασεμί ευοδίαζε, τα τρατζιστοράκια σε αναμετάδοση στους ώμους κάποιων καλεσμένων, τα κορναρίσματα που στο τέλος ενώθηκαν με τ’ άλλα, των πανηγυρισμών για την κατάκτηση του κυπέλλου... τι μου θύμησες τώρα!

-Και πώς κόλλησες τελικά με το συγκεκριμένο αντικείμενο;

-Αυτό που με γοήτευε και εξακολουθεί να με γοητεύει, είναι εκείνη η ιδιαίτερη φωτεινότητα στα πρόσωπα της νύφης, του γαμπρού αλλά και του κόσμου. Μιλάω για ένα άλλου είδους φως, και δεν ξέρω αν γίνομαι αντιληπτός. Πάντως, το ζευγάρι εκείνη τη στιγμή κυριολεκτικά λάμπει από χαρά, από την πλησμονή των προσδοκιών και των υποσχέσεων που δίνει ο ένας στον άλλο, από τη σιγουριά ότι όλα θα πάνε καλά. Το κακό δεν έχει θέση ανάμεσά τους, δεν το βάζουν καν με το νου τους. Κι αυτό γράφει στον φακό με τον τρόπο του και πάντα το ψάχνω για να το βρω και να το αναδείξω.

-Μ’ άλλα λόγια η φωτογράφιση γάμων είναι μια σπουδή διαρκείας πάνω σε πρόσωπα που χαίρονται;